The Story of Anand Sharma - 2

Pattisachala  –  The  sacred  Kshetra  near Rajamahendravaram 

The  Pattisachala Kshetram  was  in  the  middle  of Godavari  River  not  very  far  from  Rajamahendravaram.  

On  the  day  of  Maha  Sivarathri,  some  of  the Rishis  used  to  say  ‘veda  swasthi’  in  Pattisachala  and  some  others  in  Kotilinga  kshetram  in Rajamahendravaram.  

These  Risheeswaras  coming  from  East,  West,  North  and  South,  used  to  meet in  a  village  called  ‘Edurulapalli’  in  the  middle.  They  used  to  take  rest  in  a  village  called  ‘Munikudali’ which  was  very  near  to  ‘Edurulapalli’.  

Then  they  used  to  discuss  among  themselves.  Because  of  my luck,  I  could  go  to  ‘Munikudali’  village  along  with  my  father.  All  this  was Datta Prabhu’s  leela.

🌻. Sripada  Srivallabha  the  first  avathar of  Sri  Dattatreya  in  Kaliyuga  🌻

The  things  in  highly  in-comprehensible  Vedanta,  the  secrets  of  yoga  shastra  and  things related  to  astrology  came  up  for  discussion.  

All  those  great  Munis  told  in  one  voice  that  Sri  Datta Prabhu  took  avathar  as  Sripada  Srivallabha  in  Peethikapuram  and  that  it  was  the  first complete  Datta  avathar  in  Kaliyuga.  

They  also  said  that,  those  who  were  unable  to  have His  darshan  physically,  could  have  it  in  their  respective  hearts  by  dhyana  technics  and  this avathar  was  an  extremely  peaceful  and  graceful  avathar. My  father  took  me  to  Peethikapuram.  

The  group  of  pundits  who  came  with  us,  took  bath  in Pada  Gaya  Tirtham,  had  darshan  of  different  deities  and  from  there,  they  started  to  Sri  Bapanarya’s house  chanting  ‘Veda  Swasthi’.  

Sri  Bapanarya,  Sri  Appala  Raju  Sharma,  along  with  their  group  of pundits  met  us  chanting  ‘Veda  Swasthi’.  

It  was  an  extremely  beautiful  sight.  It  was  also  due  to  the merit  of  previous  births  that  one  would  be  able  to  witness  such  divine  worldly  sights. 

Description  of  Sripada’s  divine  auspicious  form Feast  was  arranged  for  all  of  us  in  the  house  of  Sri  Bapanarya.  

At  that  time,  Sripada’s  age was  not  more  than  five  years.  That  divine  child  of  milky  tender  age  was  extremely luminous,  lustrous,  beautiful  and  tall.  

Endless  love  and  grace  were  flowing  from  his  eyes. When  I  touched  Sripada’s  feet,  He  put  His  assuring  hand  on  my  head  and  blessed.  

“My blessings  will  be  on  you  for  any  number  of  births.  In  your  last  birth,  you  will  become  an avadhoota  with  the  name  Venkaiah.  

You  will  worship  Agni  and  you  will  be  capable  of bringing  rains  in  draught  situations  and  will  also  be  able  to  remove  the  worldly  problems of  householders.” 

I  said  “Sripada’s  leelas  appear  more  and  stranger  as  I  hear  them.  I  pray  to  tell  me  the secrets  in  the  performance  of  Gayathri  Mantra.” 

Bhagavad Gita: Chapter 2, Verse 16

Bhagavad Gita: Chapter 2, Verse 16

 

नासतो विद्यते भावो नाभावो विद्यते सत: |

उभयोरपि दृष्टोऽन्तस्त्वनयोस्तत्वदर्शिभि: || 16||

nāsato vidyate bhāvo nābhāvo vidyate sataḥ

ubhayorapi dṛiṣhṭo ’nta stvanayos tattva-darśhibhiḥ

na—no; asataḥ—of the temporary;vidyate—there is; bhāvaḥ—is; na—no;abhāvaḥ—cessation; vidyate—is; sataḥ—of the eternal; ubhayoḥ—of the two;api—also; dṛiṣhṭaḥ—observed; antaḥ—conclusion; tu—verily; anayoḥ—of these; tattva—of the truth; darśhibhiḥ—by the seers

Translation

BG 2.16: Of the transient there is no endurance, and of the eternal there is no cessation. This has verily been observed by the seers of the truth, after studying the nature of both.

Commentary

According to the Śhwetāśhvatar Upaniṣhad, there are three entities in existence:

bhoktā bhogyaṁ preritāraṁ cha matvā sarvaṁ proktaṁ trividhaṁ brahmametat (1.12) [v13]

kṣharaṁ pradhānamamṛitākṣharaṁ haraḥ kṣharātmānāvīśhate deva ekaḥ (1.10) [v14]

sanyuktametatkṣharamakṣharaṁ cha vyaktāvyaktaṁ bharate viśhvamīśhaḥ (1.8)[v15]

All these Ved mantras state that these three entities—God, the individual soul, and Maya—are all eternal.

1. God is everlasting. Thus he is sat(eternally existing). Hence, a name for him in the Vedas is sat-chit-ānand (eternal-full of knowledge-ocean of bliss).

2. The soul is imperishable, and hence it issat. However, the body will cease to exist one day, and hence it is asat (temporary). The soul is also sat-chit-ānand, but it is also aṇu (tiny). Hence the soul is aṇu sat,aṇu chit, and aṇu ānand.

3. The entity Maya from which the world has been made is eternal, or sat. However, all material objects we see around us came into existence and will be destroyed with time. Thus, they can all be termed as asat, or temporary. So while the world itself isasat, it is only the entity Maya that is sat.

When we say that the world is asat, this should not be confused with mithyā. Asat(temporary) does not mean mithyā (non-existent). Some philosophers claim that the world is mithyā, or “non-existent.” They assert that it is only the ignorance within us that is making us perceive the world, and once we are situated in brahma-jñāna(knowledge of the Supreme) the world will cease to exist. However, if this were true, then the world should no longer have remained for the God-realized Saints. Since they had destroyed their ignorance, the world should have stopped existing for them. Why then did these Saints write books even after attaining the state of God-realization? Where did the paper and pen come from? The fact that brahma-jñānīsuse the objects of the world proves that the world exists even for them. Besides, evenbrahma-jñānīs need food to nourish their bodies. The Vedic scriptures state:paśhvādibhiśhchāviśheṣhat [v16] “Even God-realized Saints feels hungry, just as animals do, and need to eat food.” If the world does not exist for them, then how and why should they eat?

Further, the Taittirīya Upaniṣhad repeatedly informs us that God is all-pervading in the world:

so ’kāmayata bahu syāṁ prajāyeyeti sa tapo ’tapyata sa tapastaptvā idaṁsarvamasṛijata yadidaṁ kiṁ cha tatsṛiṣhtvā tadevānuprāviṣhat tadanupraviśhya sachcha tyachchābhavat niruktaṁ chāniruktaṁ cha nilayanaṁ chānilaynaṁ cha vijñānaṁ chāvijñānaṁ cha satyaṁ chānṛitam cha satyamabhavat yadidaṁ kiṁ cha tatsatyamityāchakṣhate tadapyeṣha śhloko bhavati (2.6.4) [v17]

This Vedic mantra states that God not only created the world, but also permeates every atom of it. If God is truly all-pervading in this world, then how can the world have no existence? To say that the world is mithyāis to contradict the fact that God pervades the world. In this verse, Shree Krishna explains that the world does exist, but it is fleeting. Thus, he calls it as asat, or “temporary.” He does not call it mithyā, or “non-existent.”

ఆహ్వానితులే అర్హులైన భక్తులు

🙏ఒక అతిథి వస్తున్నాడు అంటే ఇల్లంతా ఎంతో శుభ్రంగా ఉంచుతాం...

అలాంటిది భగవంతుడు మన మనసులోకి రావాలి అంటే...

మనం ఇంకెంత శుభ్రంగా ఉండాలి???

🙏 ప్రపంచంలో అతి ఖరీదైన వస్తువు నమ్మకం...

సంపాదించుకోవడానికి సంవత్సరాలు పడుతుంది...

కానీ పోగొట్టుకోవడానికి ఒక్క సెకండు చాలు...

🙏 ఒక మనిషి శీలం నిజంగా ఎటువంటిదో మీరు నిర్ణయించాలి అంటే...

అతను చేసిన గొప్ప పనుల్ని మీరు చూడవద్దు...

అతడు చేసే సర్వ సాధారణమైన పనుల్ని చూడండి.

🙏 బంధం బరువు కాకూడదు...

ప్రేమ విరక్తి అవ్వకూడదు...

మాటతో విసుగు పుట్టకూడదు...

ప్రవర్తనతో పరువు పోకూడదు.

🙏 నిమిషం మారవచ్చు...

గంటలు మారవచ్చు...

నెలలు మారవచ్చు...

సంవత్సరాలు మారవచ్చు...

కానీ మనం చేసిన మంచీ, చెడూ మారవు...

చెడ్డ పని ఎప్పుడూ వెంటాడుతూనే ఉంటుంది...

మంచిపని కాపాడుతూనే ఉంటుంది.

🙏 అర్థం చేసుకునే మనసు...

క్షమించే గుణం...

చేతులు కలిపే స్నేహం...

ఓదార్చే హృదయం...

ఇవే మన జీవితానికి నిజమైన ఆస్తులు.

🙏 పిలిచే హృదయం కన్నా...

తలచే హృదయం గొప్పది.

పిలిచే హృదయంలో అవసరం ఉంటుంది...

తలచే హృదయం లో అభిమానం ఉంటుంది.

🙏 ఎవరైతే ఫలితాన్ని ఆశించకుండా...

కర్మలను చేస్తారో...

వాళ్ళే నిజమైన సన్యాసిగా, యోగిగా మారుతారు.

సర్వేజనా సుఖినోభవంతుః...

జై శ్రీ కృష్ణా...💐🙏

మడి కట్టుకోవటం ఆచారం కాదు వరం

*మన హిందూ సాంప్రదాయంలో మాత్రమే ఉన్న ఒక పరమ పవిత్ర ఆచారం మడి కట్టుకోవటం. అదేమిటో తెలియక అది ఒక చాంధస ఆచారం అని ఆడుపోసుకొనే వారూ మనలో లేకపోలేదు. కాని అది ఒక ఆరోగ్య వంతమైన, శుచి శుభ్రతలకు సంబంధించిన ఆచారమే కాని, చాదస్తం ఎంతమాత్రం కాదు.*

 *ఇప్పుడు మన ప్రాణం మీదకొచ్చాక తమను తాము కాపాడుకోవడానికి మన సంప్రదాయాలను ప్రపంచం యావత్తు ఆచరిస్తోంది.*

*మన భారతీయులను, మన ఆచారాలను పాటించే వాళ్ళను పిచ్చోళ్ళుగా , చాదస్తపు వారిగా వేళాకోళం చేసిన ప్రపంచమే మన సనాతన భారతీయ ఆచార సంప్రదాయాలను గౌరవించడం శుభపరిణామం*

 *మడితో ఆహారం వండడం. మడి తో పచ్చళ్ళు, మడితో వడియాలు, మడితో పాలు, పెరుగు, నెయ్యి వుంచడం అనేది పూర్వపు ఆచారం. ఎంతో ఆరోగ్యకరం ఇవన్నీ చాలా వరకు నేడు పోయినాయి. కానీ నేటి తరం యువతీ యువకులలో పరమేశ్వరుని అనుగ్రహంచేత కొద్ది కొద్దిగా మన సనాతన సాంప్రదాయ పద్ధతులపై ఆసక్తి పెరుగుతున్నది. ఆసక్తి కలిగిన వారు నిర్లిప్తత పారద్రోలి క్రమక్రమం మార్పుకు సిద్ధపడాలి. మరలా ఆచరణలోకి తీసుకొచ్చే ప్రయత్నము చేయాలి అందరము. మనము ఆచరించి, అందరికీ చూపించి ఆదర్శకులము అవ్వాలి. మనల్ని మనము కాపాడు కోవాలి. ఒక్క సారి మడి కట్టి చూడండి దాని లోని ఆనందము, స్వచ్ఛత, పరిశుభ్రత, దైవత్వం అనుభవము లోకి వస్తాయి.*

*నేటికీ కొంత మంది ఎంత కష్టం వచ్చినా మడి లేని ఇంట భుజించరు. బయటి వస్తువులు స్వీకరించరు. ఆదర్శంగా నిలుస్తున్న అటువంటి వారికి శిరస్సు వంచి నమస్కరిస్తున్నాను.*

*నేడు మనం కరోనా మహమ్మారిని తరిమికొట్టాలి అంటే మన సనాతన భారతీయ ఆచార సంప్రదాయం ఐన మడిని పాటించండి కరోనా తో పాటు ఎన్నో రకాల వైరస్ లు మరియు రోగాల బారి నుంచి విముక్తులమవుదాం.*

The Cosmic Rebels

Since ancient times the sages have advised their students to know themselves and to ask, “Who am I?” Self-observation is possible for us because we are self-conscious beings. 

We know that we exist and we can reflect on our life. The self-consciousness differentiates us from the animal. Animals are in a dreamlike state. 

Some animal species that live in closer contact with humans can also develop mind. In minerals, plants and the majority of the animals, however, the mind, called Manas in Sanskrit, has not yet awakened. 

Through the awakening of Manas, man has grown from being guided by instinct to an individual. He slowly develops from an individual to a personality and from there to soul consciousness.

The unfoldment of the core of his being happens through the presence of high beings who have given to man the fire of mind. 

Since eons they are sending their light rays so that the blossom of human awareness unfolds. This blossom is also called the egoic lotus, the lotus of our soul.

There are different legends and allegorical narrations which explain the awakening of the mind. 

The story of the Fallen Angels contains in its esoteric meaning the key to the secrets of human consciousness in the same way as the eastern allegories of the Kumaras or Agnishvattas, the Solar Angels. 

It depends on our subtle understanding how far the teachings disclose themselves to us. 

Thus, the Greek legend of Prometheus, who brought man the fire from the gods, resembles the story of the awakening of self-consciousness through the Kumaras which we want to study here.

There are four Kumaras who were born out of the Creator at the beginning of creation. 

A fifth Kumara, Narada, later joined them as the teacher of the beings. The Kumaras are called the Sons of Mind, of the creative mind principle. They had been perfect beings already in the previous creation. 

The Kumaras came at the beginning of this creation, not to learn something more, but to help, especially the human beings. 

They are pure beings who are symbolically represented as five-year-old boys or as eternal youths of 16 years. 

The Puranas describe that Brahma, the Creator, asked them to co-create with him. 

But they refused, for they knew that they had another task. Brahma got angry and cursed them to descend to earth. Because of their disobedience they are also called the cosmic rebels.

Their disobedience had a purpose which Brahma did not know. They said, “The forms into which we are to move are not yet suited for us.” 

They refused to let their fire flow downwards and to stimulate beings for procreation. 

Therefore, they are also called Agnishvattas, those who have put off the procreative fire. Their flames are always directed upwards, to the origin. 

Thus, they are also described as innocent youths because impressions do not stick to their virginal pure mind. 

Though they were perfect beings of the most sublime worlds, they didn’t refuse to descend into the dense matter because this is precisely what they wanted.

గార్గి పండితురాలు

వేదవిద్యలో విదుషీమణి "గార్గి"

గార్గి పండితురాలు, బ్రహ్మజ్ఞాని. యాజ్ఞవల్క్యుడు అనే మహర్షితో వాద ప్రతివాదాలు చేసిన మహామనీషి ఆనాడూ, ఈనాడూ ఉపనయనం చేసుకోవటం పురుషులకే పరిమితం. అటువంటిది పురుషులతో పాటు సమంగా గార్గి కూడా ఉపనయనం చేసుకుంది. జందెం వేసుకుంది శాస్త్ర చర్చ చేసింది. మిధిలా నగర రాజైన జనకుని సభలో ఆస్థాన పండితురాలిగా ఎంతో పేరు తెచ్చుకుంది. సృష్టికి మూలమైన పరబ్రహ్మ గురించి మాట్లాడింది. యాజ్ఞవల్క్యుని ముప్పుతిప్పలు పెట్టింది. 

పురుషులకు స్త్రీలు ఎందులోనూ తీసిపోరని ఋజువు చేసింది. ఆది శంకరాచార్యులనూ ఇలాగే ఓ వనిత ఓడించింది. గార్గి కథ బృహదారణ్యక ఉపనిషత్తులో ఉంది. పూర్వం వాచక్ను అనే ఓ మహర్షి ఉండేవాడు. ఆయన కుమార్తె గార్గి అందానికీ, ఆత్మ స్థైర్యానికీ, పాండిత్యానికీ పెట్టింది పేరుగా ఉండేది. గార్గిని వాచక్ను మహర్షి గొప్ప పండితురాలిగా తీర్చిదిద్దాలనుకున్నాడు. తన ఆశ్రమానికి వచ్చే ఎందరెందరో పండితులతో ఆమెకు కావలసిన విద్యనంతటినీ నేర్చుకొనేలా చేశాడు. వేదాంత విద్యలో ఆమెను గొప్పగా తీర్చిదిద్దాడు. గార్గి విద్యా ప్రాభవం మెల్లమెల్లగా అందరికీ తెలిసింది. ఎక్కడన్నా గొప్ప గొప్ప వేదాంత సభలు జరిగినప్పుడుకూడా ఆమె వెళుతూ ఉండేది.

ఓ రోజున జనక మహారాజు ఓ గొప్ప సభ చేశాడు. ఆ సభకు ఎందరెందరో ప్రముఖులు వచ్చి వేదాంత చర్చలు జరిపారు. అదే సభకు గార్గి కూడా వెళ్ళింది. ఆ సభలో జనక మహారాజుకు ఓ ఆలోచన వచ్చింది. అంతమంది వేదాంత వేత్తల్లో బ్రహ్మవేత్త ఎవరో తెలుసుకోవాలనుకున్నారు. అలా బ్రహ్మవేత్త అయిన వ్యక్తికి బంగారు ఆభరణాలతో అలంకరించిన చక్కటి వేయి గోవులను బహూకరిస్తానని కూడా ప్రకటించాడు జనకుడు. ఆ ప్రకటన విని యాజ్ఞవల్క్య మహర్షి తానే బ్రహ్మవేత్తనని, ఆ గోవులను తనకే ఇమ్మని అన్నాడు. ఆ సభలో ఉన్న అశ్వలుడులాంటి రుషులు యాజ్ఞవల్క్యుడిని నీవు ఎలా బ్రహ్మవేత్తవో వివరించి చెప్పు అని అన్నారు. కానీ యాజ్ఞవల్క్యుడి ముందు ఎక్కువ సేపు నిలబడలేక పోయారు. అంతలో గార్గి లేచి ధైర్యంగా ప్రశ్నల వర్షం కురిపించింది. ఈ ప్రశ్నలడిగిన తీరు ఆమె వేదాంత పటిమకు గీటురాళ్ళయ్యాయి. దాంతో ఆ రోజు నుంచి గార్గి గొప్పతనం మరింతగా అందరికీ తెలిసింది.

గార్గి తన కడుపున పుట్టి అంత గొప్పదైనందుకు వాచక్ను మహర్షికి ఎంతో ఆనందం కలిగింది. అయితే ఆమె యవ్వన దశను దాటిపోతున్నా వివాహానికి మాత్రం సుముఖంగా లేకపోవటంతో ఎంతో బాధపడ్డాడు. తన కుమార్తె గొప్ప విద్యావతి అని పేరు తెచ్చుకోవాలనుకున్నాడు కానీ, పెళ్ళి లేకుండా బ్రహ్మచారిణిగా ఉండిపోవాలని అనుకోలేదు.

అలాంటి రోజుల్లో ఓ రోజున నారద మహర్షి ఆమె దగ్గర కొచ్చి స్త్రీ వివాహమాడాల్సిన అవసరాన్ని గురించి వివరించి చెప్పాడు. వివాహమైతే తప్ప ఆమె కావాలనుకుంటున్న ముక్తి సాధించటానికి అర్హత లభించదన్నాడు. అప్పుడు ఆలోచనలో పడింది గార్గి. తగిన వరుడి కోసం అన్వేషిస్తుంటే శృంగవంతుడు అనే ఒక ముని కనిపించాడు. అతడిని తనకు తగిన వరుడిగా భావించిన గార్గి వివాహానికైతే సమ్మతించింది కానీ, ఒక్క రోజుకు మించి తమ గృహస్థ జీవితం ఉండబోదని, రెండో రోజున సన్యాస దీక్షను తీసుకుని వెళ్లిపోతానని అంది. ఆమె అలా అనటం చూసిన కొందరు పెళ్ళి అయ్యాక ఈ ఆలోచన మానుకుంటుందిలే అనుకొన్నారు. పెళ్ళి అయింది. ఒక రోజు గడిచింది. ముందుగా అనుకొన్న మాట ప్రకారం తాను విడిపోబోతున్నానని గ్రహించి ఆమెకు నచ్చజెప్పటానికి ప్రయత్నం చేశాడు శృంగవంతుడు. కానీ ఆమె మనస్సు మార్చుకోలేదు. ఇహలోక సుఖాల కోసం పాకులాడక, ఇంద్రియ నిగ్రహాన్ని కోల్పోక తాను పొందాలనుకున్న ముక్తిమార్గం వైపు నడిచింది. వేదాంతసారం తెలిసిన మహోన్నత మనిషిగా చరిత్రలో నిలిచిపోయింది.

Gautama Buddha

గౌతమ బుద్ధుడు పుట్టినప్పుడు ఆయన తండ్రి ఆస్థాన పురోహితులతో ఆయన జాతకం చూడమని అడిగితే...

వాళ్లు చెప్పడానికి మొదట భయపడ్డారు.

తర్వాత ఇలా చెప్పారు.

గౌతమ బుద్ధుడు అయితే లోకానికి అంతటికీ రాజవుతాడు లేకపోతే బిచ్చగాడు అవుతాడు అని...

కానీ ఒక సలహా ఇచ్చారు...

అతను బిచ్చగాడు కాకుండా ఉండాలి అంటే...

అతనిని బయటకు రాకుండా...

ఎలాంటి కష్టాలూ అతని కంట పడకుండా చూసుకోవాలని...

అతని తలరాతను మార్చడానికి ప్రయత్నించారు.

అలాంటి భవిష్యత్ గురించి తెలిసే గొప్ప మేధావులు కూడా తలరాతను మార్చడానికి ప్రయత్నిస్తుంటారు ఒక్కొక్కసారి...

కానీ వాళ్లకు కూడా తెలుసు అది ప్రయత్నం మాత్రమే అని...

మనిషి ఆశావాది...

తలరాతని కూడా మార్చడానికి ప్రయత్నిస్తుంటాడు...

కానీ విధి రాతే తధ్యమని చివరికి ఒప్పుకుంటాడు...

ఎన్ని విధాల రాజభవనంలో పెట్టి గౌతముని బయటకు కనబడకుండా పెంచినా కూడా...

ఎలాంటి కష్టం తెలియకుండా పెంచినా...

ఆయన తండ్రి పోయిన తర్వాత బయటకు రాక తప్పలేదు...

సమయం వచ్చినప్పుడు ఎలాంటి వారైనా బయటకు రావాల్సిందే...

అదే విధి లీల...

ఏదైనా గుప్పెట్లో ఉన్నంతవరకే...

గుప్పెట తెరిస్తే ఏదీ ఉండదు...

అదే సత్యం...

ఎప్పుడైతే ఆ సత్యాన్ని చూశాడో...

వెంటనే అన్నీ వదిలేసుకున్నాడు...

ఎవరైనా కూడా అంతే సత్యాన్ని తెలుసుకోవాలి...

ప్రతీ విషయాన్ని తెలుసుకోవడానికి ప్రయత్నించాలి...

ఎప్పుడైతే అలా ప్రయత్నిస్తామో మనకు తెలియకుండానే సత్యాన్ని తెలుసుకుంటాం...

అందులో ప్రధాన మార్గం ధ్యానం...

ఎప్పుడైతే ధ్యానం చేయడం మొదలు పెట్టామో...

మనం ప్రశాంతతను పొందుతాం...

అప్పుడు మన అసలైన కర్తవ్యం ఏంటన్నది తెలుస్తుంది...

కనీసం కొద్ది సేపైయనా రోజూ ధ్యానం చేయడం అలవాటు చేసుకోవాలి...

సర్వేజనా సుఖినోభవంతుః...

శ్రీ మహాభారతం

 శ్రీ మహాభారతంలో కథలు - తారకాసురుడి కొడుకులు

తారకాసురుడి కొడుకులు విద్యున్మాలి, తారకాక్షుడు, కమలాక్షుడు, అనే వాళ్ళు బ్రహ్మదేవుణ్ణి గురించి తపస్సు చేశారు. ఆయన ప్రత్యక్షమయ్యకా, తమకు ఎన్నడూ చావు లేకుండా వరమిమ్మని కోరారు. అది అసాధ్యమన్నాడాయన. మరేదైనా వరం కోరుకొమ్మన్నాడు.

"అయితే సకల సౌకర్యాలూ కలిగి కామగమనం గల మూడు పట్టణాలు మా ముగ్గిరికీ ఇవ్వు. అవి దేవదానవాదులెవరూ భేదించరానివిగా ఉండాలి. అలా అయితే మేము సుఖంగా వుంటాం" అన్నారు వాళ్ళు.

"సరే ! అలాగే ఇస్తాను. కాని ఆ మూడు పట్టణాలూ ఒక్కచోటికి రాకూడదు. తీరా వచ్చాకా బలవంతుడెవడైనా అది చూసి బాణం వేస్తే మాత్రం అవి నాశనమవుతాయి. అలా రాకుండా జాగ్రత్తపడండి" అన్నాడు బ్రహ్మ దేవుడు.

"అలాగే" అని ఆ వరం పొందారు వాళ్ళు.

తరువాత మయుణ్ణి పిలిచి పురాలు నిర్మించవలసిందన్నారు. అతడు తన తపస్సంతా ధారపోసి, నాలుగుదిక్కులూ నూరేసి యోజనాలుండేట్టుగా ముగ్గురికీ మూడు పట్టణాలు నిర్మించాడు. ఒకటి బంగారుది, రెండవది వెండిది, మూడోది ఇనుముతో చేసినది. తారకాక్షుడికి బంగారు పట్టణం ఇచ్చాడు. అది స్వర్గంలో సంచరిస్తుంది. కమలాక్షుడికి వెండి పట్టణం ఇచ్చాడు. అది అంతరిక్షంలో తిరుగుతుంది. ఇనుపనగరును విద్యున్మాలికిచ్చాడు. అది భూమిమీద తిరుగాడుతుంది. అలా ఆ రాక్షసులు ముగ్గురూ సకల భోగాలు అనుభవిస్తూ అంతటితో తృప్తి పడక ముల్లోకాలనూ స్వాధీనపర్చుకున్నారు. మయుడు తన మాయాజాలంతో వాళ్ళకు కావలసినవన్నీ సమకూరుస్తుండేవాడు. ఇలా చాలా ఏళ్ళు గడిచిపోయాయి. తారకాక్షుడికి 'హరి' అనే కొడుకు పుట్టాడు. అతడు కూడా బ్రహ్మదేవుణ్ణి గురించి తపస్సు చేసి , ' త్రిపురాల్లో వున్న రక్కసులు ఒకవేళ ఆయుధాల వల్ల చనిపోతే వాళ్ళను నీళ్ళలో పడేసిన వెంటనే ఒక్కడు పదిమందై అమిత బలంతో లేచి రావాలి. అలాంటి బావులు ఆ మూడు పట్టణాల్లోనూ వుండేటట్టు వరమివ్వు. వాటిలో నీళ్ళు నిరంతరం వుండలి ' అని వరమడిగాడు. బ్రహ్మ సరేనని వరమిచ్చాడు.

అంతటితో వాళ్ళ ఆగడాలు పెచ్చుమీరాయి. ముల్లోకాలనూ వేధించడం మొదలు పెట్టారు. దేవేంద్రుడు తట్టుకోలేక బ్రహ్మ దగ్గరకు వెళ్ళాడు. బ్రహ్మ పరమేశ్వర సన్నిదికి చేరాడు. అంతా విని పరమేశ్వరుడు " ఆ రాక్షసులు చాలా బలవంతులు. నా ఒక్కడి చేత చెడరు. అందుచేత నా తేజోబలాల్లో సగం తీసుకుని మీరందరూ కలిసి వాళ్ళను సంహరించండి" అన్నాడు.

"మహాత్మా! అది మా వల్ల కానిపని. నీ తేజస్సును మేము భరించలేం, అందుచేత మా అందరి తేజోబలాల్లో సగం సగం నీకే ఇస్తాం. నువ్వే ఆ శత్రువుల్ని సంహరించు' అని దేవతలు ప్రార్థించారు.

"సరే! అలాగే కానివ్వండి. నేను వాళ్ళను సంహరిస్తాను. కాని ఒక్క విషయం గుర్తుంచుకోండి. లోకాలన్నిటికీ పశుత్వం సహజం - నాకు పశుపతిత్వం కలగాలి. అలా అయితే పశువుల్ని చంపినా పాపం వుండదు. దివ్య రథం తయారుచేయండి. దానికి తగిన సారధినీ, విల్లమ్ములనూ తీసుకురండి" అన్నాడు శివుడు. తమకందరికీ పశుత్వం కలగడాన్ని గురించి దేవతలు విచారిస్తుంటే వాళ్ళ మనస్సు గ్రహించి "భయపడకండి! పాశుపతవ్రతం చేస్తే పశుత్వం పోతుంది" అని అభయమిచ్చాడు శివుడు. అప్పుడు దేవతలంతా తృప్తి పడి పరమేశ్వరుణ్ణి 'పశుపతి' అని స్తుతించారు. తమ తమ తేజోబలాలు సగం ధారపోసి ఆయనకు అభిషేకం చాశారు. విశ్వకర్మ దివ్య రథం తయారు చేశాడు.

"నా రథానికి సారథి ఎవరు?" అని అడిగాడు భవుడు.

"మీ ఇష్టం" అన్నారు దేవతలు.

"అలా కాదు. నాకంటే గొప్పవాణ్ణి సారథిగా మీరే నిర్ణయించండి" అని ముక్కంటి అనగానే దేవతలూ, మునులూ బ్రహ్మ దేవుడి వైపు తిరిగి సాష్టాంగ నమస్కారం చేశారు.

"శక్తి , చాతుర్యం కలిగిన సారథి రథికుణ్ణి తప్పకుండా గెలిపిస్తాడు. ఇంతగొప్ప రథానికి నీవంటి వాడు తప్ప మరొకడు సారథ్యం చెయ్యలేడు. ఇందుకు నువ్వు అంగీకరించాలి" అన్నాడు శివుడు బ్రహ్మదేవుడితో.

చేతిలో వున్న కమండలం పక్కన పెట్టి, జడ ముడి బిగించి, ఓంకారాన్ని ములుకోలగా చేసుకుని రథమెక్కాడు బ్రహ్మ. శివుడు రుద్రుడై నారి సారించి, పాశుపతాస్త్రంతో సహా నారాయణాస్రాన్ని సంధించి ఆ మూడు పట్టణాల్నీ మనస్సులో నిలిపాడు. మరుక్షణం ఆ మూడూ ఒక్కచోటుకు చేరాయి. ఈశ్వరుడు బాణం విడవడం, ఆ మూడు పట్టణాలూ బూడిదై పశ్చిమ సముద్రంలో కలవడం కన్ను మూసి తెరిచేలోగా జరిగిపోయాయి. అప్పుడు సకల లోకాలూ సంతోషంతో మహాదేవుణ్ణి స్తుతించాయి.

మహాభారత యుద్ధంలో తనంతటి వాడు కర్ణుడికి సారథిగా వుండటమేమిటని శల్యుడు భీష్మించిన సందర్భంలో యీ కథ చెబుతూ కౌరవాగ్రజుడు, "మహాత్మా! విన్నావా! లోకహితం కోరి పరమేష్టి అంతటివాడు శివుడికి సారథ్యం చేశాడు. అలాగే ఇప్పుడు నాకోసం నువ్వు కర్ణుడికి సారథ్యం వహించు. నా గౌరవం కాపాడు. నన్ను రక్షించు. సారథి రథికుడి కంటే గొప్పవాడు కావాలనే నీతి నీ దయవల్ల నాకు సిద్ధింపచెయ్యి" అని శల్యుణ్ణి ప్రార్థించి ఒప్పించాడు. 

 గీతా మాహాత్మ్యము -,

ధ్యానేనాత్మని పశ్యంతి

కేచిదాత్మాన మాత్మనా,

అన్యే సాంఖ్యేన యోగేన

కర్మయోగేన చాపరే.

ఆత్మను (ప్రత్యగాత్మను లేక పరమాత్మను) కొందఱు శుద్ధమగు మనస్సుచే ధ్యానయోగముద్వారా తమయందు గాంచుచున్నారు. సాక్షాత్కరించుకొనుచున్నారు.

పంచ కేదారాలు - Panch Kedar

కురుక్షేత్ర యుద్ధం ముగుసిసిన తరవాత పాడవులు బ్రహ్మహత్యా పాతకం, దాయాదులను చంపిన పాపం పోగొట్టు కోవడానికి శివ దర్శననానికి వెళ్ళారు వారికి దర్శనం ఇవ్వడానికి ఇష్ట పడని ఈశ్వరుడు కాశీ విడిచి నంది రూపం ధరించి ఉత్తర దిశగా పయన మయ్యాడు. 

పాండవులు పట్టు వదలక వెంబడించగా గుప్త కాశీ ప్రాంతంలో నంది రూపంలో కనిపించిన ఈశ్వరుని పట్టుకోవడానికి భీమశేనుడు ప్రయత్నించగా ఈశ్వరుడు మాయమయ్యాడు. అప్పుడు ఈశ్వరుని శరీర భాగాలు ఐదు ఛోట్ల ప్రతిష్టితమై అవి పుణ్య క్షేత్రాలుగా భాసిల్లాయి. శివ పురాణం లో వర్ణించబడిన పంచ కేదారాలను పంచఆరామాలని పిలుస్తుంటారు.

అవి వరసగా

    1.కేదారినాధ్,

    2.తుంగ నాధ్,

    3.రుద్ర నాధ్,

    4.మధ్య మహేశ్వర్,

    5.కల్పేశ్వర్. 

నేపాల్ లోని ఘోరక్ నాధ్ తెగ వారు పంచకేదార యాత్రకు అత్యంత ప్రాధాన్యత ఇస్తారు. భారతీయులూ ఈ యాత్రకు ప్రాధాన్యత ఇస్తారు. ఖాట్మండు లోని పశుపతి నాధ్ ఆలయ నిర్మాణానికి ఈ పొంచ కేదారాల నిర్మాణానికి పోలికలు ఉంటాయి.

కేదారినాధ్🙏🙏🙏

ద్వాదశ జ్యీతిర్లింగాలలో ప్రసిద్ధి చెందింది పంచ కేదారాలలో మొదటిది కేదారనాధ్. పాడవులకు అందకుండా పారి పోయిన శివుని మూపురభాగం ఉన్న చోటు. ఇందుకు నిదర్శనంగా ఇక్కడి లొంగం ఎనిమిది గజముల పొడవు, నాలుగు గజముల ఎత్తు, నాలుగు గజముల వెడల్పు ఉంటుంది. ఈక్కడి లింగం త్రిభుజాకారంలో ఉంటుంది. పాండవులు తమ అంతిమ దశలో స్వర్గారోహణ ఇక్కడ నుండి ప్రారంభించారు. శంకరాచార్యులు మోక్షం పొందిన క్షేత్రం ఇదే. సంవత్సరానికి ఆరు నెలలు మాత్రమే తెరచి ఉంచే ఈ ఆలయం ప్రతి సంవత్సరం అక్షయత్రుతియ నాడు తెరుస్తారు. కాత్రిక మాసంలో వచ్చే యమద్వివిదియ నాడు మూసి వేస్తారు. ఈ మధ్య కాలంలో స్వామి వారి ఉత్సవ విగ్రహాన్ని యూకీ మఠానికి తరలించి అక్కడ పూజలు నిర్వహిస్తారు. ఈ ఆలయం సముద్ర మట్టానికి 11,758 అడుగుల ఎత్తులో ఉంటుంది. హృషీ కేశ్ వరకు రైలు మార్గం ఉంటుంది. అక్కడి నుండి దాదాపు 250 కిలోమీటర్ల దూరం రోడ్డు మార్గంలో ప్రయాణించి గౌరీ కుండ్ చేరుకుని అక్కడి నుండి శిఖరానికి 14 మైళ్ళ దూరం కాలి నడకన చేరాలి. కానీ భక్తులు అనేక మంది డోలీలు, గుర్రాలపై ప్రయాణించి ఆలయం చేరుకుంటారు.

తుంగనాధ్🙏🙏🙏

పంచ కేదారాలలో రెండవది తుంగనాధ్. శివుని చేతులు లింగ రూపంలో వెలసిన క్షేత్రం ఇది. ఇది సముద్ర మట్టానికి 12,000 అడుగుల ఎత్తులో ఉంటుంది కేదారానికంటే ఎత్తైన ప్రదేశం. తుంగనాధుడంటే శిఖరాలకు అధిపతి అని అర్ధం. ఈ ఆలయంలోని లింగం ఒక అడుగు ఎత్తున చేతులను పోలి ఉంటుంది. స్వల్పంగా ఎడమ వైపు వాలి ఉంటుంది. గర్భగుడిలో శివునితో వ్యాస, గణపతి అష్టధాతు విగ్రహాలు ఉంటాయి. ప్రమధ గణాల విగ్రహాలు ఉంటాయి. పాండవుల చిత్రాలు గోడలో చెక్కి ఉంటాయి. ఆలయానికి కుడి వైపున పార్వతీ దేవి ఆలయం ఉంటుంది. వేరొక వైపున ఐదు ఆలయాలు ఉంటాయి . అవి పంచకేదారెఆల నమూనాలు. ఈ ఆలయాన్ని అర్జునుడు నిర్మించారని స్థల పురాణం చెప్తుంది. శిటా కాలంలో ఉత్సవ విగ్రహాలను ముకునాధ్ మఠానికి తరలించి పూజలు నిర్వహిస్తారు.

రుద్రనాధ్🙏🙏🙏

పంచ కేదారాలలో మూడవది రుద్రనాధ్. నంది రూపంలో ఉన్న శివుని ముఖ భాగం వెలసిన చోటు ఇదే. అరమోడ్పు కన్నులతో భువనమోహనంగా ముఖ లింగ రూపంలో ఉండే స్వామిని నీలకంఠ్ మహాదేవ్ అని భక్తులు పిలుస్తారు. తెల్ల వారు ఝామున అభిషేక వేళలో స్వామి వెండి తొడుగు తొలగిస్తారు. నిజరూప దర్శననానికి భక్తులు ప్రాధాన్యత ఇస్తారు. ఈ ఆలయం సముద్ర మట్టానికి 7,500 అడుగుల ఎత్తులో ఉంటుంది ఈ ఆలయానికి వెనుక భాగంలో వైతరణీ నది ప్రవహిస్తుంటుంది. ఇక్కడకు వచ్చే భక్తులు తమ పూర్వీకులకు మోక్షం ప్రసాదించమని వేడుకుంటారు. ఈ ఆలయానికి సమీప గ్రామం గోపేశ్వర్.గోపేశ్వర్ నుండి 24 మైళ్ళు క్లిష్టమైన కొండ దారిలో కాలి నడకన ప్రయాణించి ఆలయానికి చేరాలి కనుక పంచ కేదారాలలో ఇది చాలా కష్ట తరమైనది గా భావిస్తారు. శీతాకాలంలో ఇక్కడి విగ్రహాలను గోపేశ్వర్కు తరలించి అక్కడ పూజలు నిర్వహిస్తారు.

మధ్యమహేశ్వర్🙏🙏🙏

పంచ కేదారాలలో నాలుగవది మధ్య మహేశ్వర్. విశ్వనాధుని నాభి భాగం లింగంగా వెలసిన క్షేత్రం. నంది రూపంలూ ఉన్న ఈశ్వరుని భీమసేనుడు పట్టుకున్న గుప్త కాశీకి 24 మైళ్ళ దూరంలో ఉన్న ఈ క్షేత్రం ఎత్తు సముద్ర మట్టానికి 11,470 అడుగులు. ఈ ఆలయానికి ఎడమ వైపున రెండు చిన్న ఆలయాలు ఉన్నాయి ఒకటి పార్వతీ దేవిది, ఒకటి అర్ధ నారీశ్వరునిది. ఈ మూడు ఆలయాలను భీమసేనుడు నిర్మించాడని చెప్తారు. ఆలయానికి కుడి వైపున చలువరాతితో నిర్మించిన సరస్వతీ దేవి ఆలయం ఉంటుంది. శీతా కాలంలో ఇక్కడి విగ్రహాలను యూకీ మఠానికి తరలించి అక్కడ పూజలు నిర్వహిస్తారు.

కృష్ణం వందే జగద్గురుమ్

బృందావన గోపికలు ఒక సారి ఒక ఉపవాస వ్రతం చేసారు. ఆ ఉపవాసాన్ని ముగించటానికి వారికి ఒక మునికి భోజనం పెట్టే కార్యక్రమం చేయవలసి వచ్చింది. యమునా నదికి అవతలి పక్క నివసిస్తూ ఉండే దూర్వాస మహామునికి ఆరగింపు చేయమని శ్రీ కృష్ణుడు వారికి సలహా ఇచ్చాడు. గోపికలు రుచికరమైన భోజనం తయారు చేసి బయలు దేరారు, కానీ యమునా నది ఆ రోజు చాలా ఉధృతంగా ప్రవహిస్తుండడంతో ఏ నావికుడూ కూడా వారిని నది దాటించటానికి ఒప్పుకోలేదు.

గోపికలు శ్రీ కృష్ణుడి ని ఎదో ఒక పరిష్కారం కోసం వేడుకున్నారు. ఆయన అన్నాడు, "యమునా నదికి చెప్పండి, ఒకవేళ శ్రీ కృష్ణుడు అఖండ బ్రహ్మచారి అయితే మీకు దారి ఇవ్వాలి అని". గోపికలు నవ్వటం మొదలు పెట్టారు, ఎందుకంటే వారు శ్రీ కృష్ణుడు తమపై ప్రేమవ్యామోహ మోజుతో ఉండేవాడు అనుకున్నారు, కాబట్టి ఆయన అఖండ బ్రహ్మచారి అన్న పశ్నే తలెత్తదు అని. ఎదేమైనా, వారు యమునా నదిని ఆ విధంగా వేడుకున్నప్పుడు, ఆ నది వారికి దారి ఇచ్చింది, వారు వెళ్ళటానికి ఒక పూల వంతెన కూడా అగుపించింది.

గోపికలు ఆశ్చర్య చకితులయ్యారు. వారు దూర్వాస ముని ఆశ్రమానికి వెళ్లారు. వారు తయారు చేసిన రుచికరమైన భోజనమును స్వీకరించమని ఆయనను ప్రార్ధించారు. ఆయన సన్యాసే కాబట్టి ఏదో కొద్దిగా తిన్నాడు, దీనితో గోపికలు నిరాశ చెందారు. దీనితో, వారిని సంతృప్తి పరచదలిచిన దూర్వాసుడు తన యోగ శక్తితో వారు తెచ్చినదంతా భుజించాడు. అంత పదార్ధాన్ని ఆయన తినటం చూసి గోపికలు ఆశ్చర్య పోయారు, కానీ తాము వండిన శ్రమకు ఆయన న్యాయం చేసాడని సంతోషపడ్డారు.

గోపికలు ఇప్పుడు దూర్వాస మహామునిని, యమున దాటటానికి సహాయం చేయమన్నారు. ఆయన అన్నాడు, "యమునా నదికి చెప్పండి, ఒకవేళ దూర్వాసుడు గడ్డి తప్ప ఇంకా ఏమీ తినకుండా ఉంటే, ఆ నది దారి ఇవ్వాలని". గోపికలు మళ్లీ నవ్వటం మొదలెట్టారు, ఎందుకటే వారు ప్రత్యక్షంగా దూర్వాసుడు ఎన్నో పదార్ధాల తో ఉన్న భోజనం చేయటం చూసారు. అయినా, వారికి ఆశ్చర్యం గొలిపేలా, వారు యమునా నదిని ఆ విధంగా ప్రార్ధించి నప్పుడు, యమునా నది మరలా దారి ఇచ్చింది.

గోపికలు శ్రీ కృష్ణుడిని జరిగిన వృత్తాంతం వెనుక ఉన్న రహస్యం అడిగారు. అప్పుడు శ్రీ కృష్ణుడు ఇలా అన్నాడు - భగవంతుడు, మునులు బాహ్యంగా ప్రాపంచిక కార్యకలాపములలో నిమగ్నమై ఉన్నట్టు అనిపించినా, అంతర్గతంగా వారెప్పుడూ ఇంద్రియాతీత స్థితిలో ఉంటారు. ఈ విధంగా అన్ని రకాల పనులు చేస్తూనే ఉన్నా, వారు ఏమీ చేయనట్టే లెక్క. గోపికలతో బాహ్యంగా అన్యోన్యంగా ఉన్నా, శ్రీ కృష్ణుడు అంతర్గతంగా అఖండ బ్రహ్మచారి. అలాగే, గోపికలు సమర్పించిన మధురమైన భోజనం చేసినా, అంతర్గతంగా ఆ మహాముని మనసు గడ్డిని మాత్రమే రుచి చూసింది. ఈ రెండు కూడా, కర్మలో అకర్మ ని విశదీకరించే ఉదాహరణలు.